Leczenie chorób układu krwiotwórczego, zwłaszcza stanów hipoplastycznych, aplastycznych oraz proliferacyjnych, jest trudne, złożone i długotrwałe, szczególną uwagę należy zwrócić zatem na zapobieganie ich występowaniu. Wprawdzie przyczyny powstawania w wielu przypadkach nie są jednoznaczne i ściśle sprecyzowane, jednak wiele obserwacji doświadczalnych i klinicznych wskazuje na konkretne możliwości realnego profilaktycznego przeciwdziałania ich powstawaniu. Jest to możliwe między innymi przez właściwą postawę i kształcenie odpowiednich nawyków w życiu codziennym. Niedokrwistości niedoborowe wymagają przede wszystkim racjonalnego, urozmaiconego, regularnego odżywiania się, mającego zapewnić organizmowi podaż wszystkich substratów, niezbędnych w procesie wytwarzania i dojrzewania czerwonych krwinek. Przeciwdziałać również trzeba stanom i sytuacjom, które pośrednio lub bezpośrednio upośledzają przyswajalność i wykorzystanie niezbędnych czynników. Przyczyny samoistnych rozrostów układu czerwonokrwinkowego nie są znane, dlatego trudno sugerować zapobieganie im.
Zapobieganie chorobom układu krwiotwórczego.
August 13th, 2009Niedokrwistość hemolityczna.
August 12th, 2009Niedokrwistość hemolityczna jest spowodowana nadmiernym rozpadem, czyli skróceniem czasu przeżycia krwinek czerwonych w łożysku naczyniowym. Przyczyną skróconej ich żywotności mogą być wrodzone wady budowy tych krwinek co do ich kształtu, wewnątrzkrwinkowego składu biochemicznego lub też zmniejszonej odporności błony komórkowej. Może też być skutkiem doraźnie działających czynników pozakrwinkowych, takich jak jady bakteryjne, zwane hemolizynami, substancje toksyczne, chemiczne, w tym niektóre leki, czynniki fizyczne, czy też reakcje serologiczno-immunologiczne, etc, które w istotny sposób przyspieszają rozpad krwinek czerwonych. Dla niedokrwistości hemolitycznej charakterystyczne jest zwiększenie stężenia żelaza w surowicy krwi, zażółcona twardówka oczu, oliwkowożółty odcień skóry. Istnieje bardzo wiele typów, a tym samym przyczyn niedokrwistości hemolitycznej. Stąd też nie da się ustalić poprawnego rozpoznawania w warunkach domowych.
Zaburzenia krzepnięcia krwi.
August 9th, 2009Do zaburzeń krzepnięcia krwi zalicza się skazy krwiotwórcze, czyli skłonność do nadmiernych, długotrwałych krwawień po każdym skaleczeniu się, wyrwaniu zęba, w czasie planowanych zabiegów chirurgicznych, etc. oraz skłonność do tworzenia się krwiaków, sińców i wybroczyn już po najmniejszych urazach, typu stłuczenia, a nawet bez uchwytnej przyczyny, niezależnie od mechanizmów ich powstania. Natomiast skazy zakrzepowo-zatorowe to skłonność nadmierna, spontaniczna oraz przy zwolnionym krążeniu krwi bądź po najmniejszych nawet urazach do tworzenia się w naczyniach krwionośnych zakrzepów. Charakterystyczna cechą, która niepokoi i którą obserwuje się w przypadku skazy krwotocznej, jest pogotowie krwotoczności, to znaczy skłonność do przedłużających się krwawień samoistnych bądź pourazowych lub też po zabiegach lekarskich. Skazy krwotoczne wymagają porady lekarza. Istotą skaz krwotocznych jest wrodzone lub nabyte zaburzenie krzepliwości krwi i w związku z tym zwiększona skłonność do krwawień.
Nadkrwistości.
August 8th, 2009Nadkrwistościami nazywa się stany chorobowe charakteryzujące się zwiększoną liczbą krwinek czerwonych ponad normę dla danej płci i wieku oraz zazwyczaj także i hemoglobiny w jednostce objętości krwi, na przykład w 1 mm3. Praktyczną, kliniczną konsekwencją takiej sytuacji jest znaczne zwiększenie zagęszczenia krwinek czerwonych we krwi krążącej i tym samym jej zwiększona lepkość. W wyniku tego wyraźnie zwiększa się obciążenie pracy serca jako pompy ssąco-tłoczącej oraz powstaje predyspozycja do tworzenia się zakrzepów śródnaczyniowych, zatorów i zawałów w różnych narządach, na przykład w mózgu, sercu, płucach, nerkach, etc, z wszelkimi konsekwencjami tego typu powikłań dla organizmu. Rodzaj oraz stopień takich zmian są zależne od zaawansowania procesu chorobowego. Do wielu z nich może w ogóle nie dojść, jeżeli chory będzie stosował się do wskazówek lekarza, a przede wszystkim poddawał się systematycznym, okresowym kontrolom i leczeniu.
Niedokrwistość z niedoboru witaminy B12.
August 6th, 2009Niedokrwistość z niedoboru witaminy B12 zwana też niedokrwistością (chorobą) Addisona i Biermera, jest drugim co da ważności i częstości występowania przykładem niedokrwistości niedoborowej. Witamina B12 jest w organiźmie człowieka niezbędna do prawidłowej syntezy białek wychodzących w skład nowo wytworzonych krwinek czerwonych. Jej prawidłowa zawartość w organiźmie sprawia ponadto, że wytwarzane przez szpik kostny krwinki czerwone mają prawidłową wielkość, czyli że wytwarzanie ich jest normoblastyczne. W razie niedoboru witaminy B12 obok samej niedokrwistości spotyka się jeszcze zjawisko tak zwanej odnowy megaloblastycznej, to jest takiej, jaka występuje w okresie płodowym człowieka. Charakteryzuje się ona tym, że poszczególne komórki układu czerwonokrwinkowego są większe od spotykanych normalnie w organiźmie dorosłego człowieka. Stąd też synonimowe określenie tego typu niedokrwistości jako niedokrwistość megaloblastyczna. Niedobór witaminy B12 może być skutkiem zmniejszonej podaży lub zaburzeń w biochemiźmie wchłaniania spotykanym w tzw. bezkwaśnym, histaminoopornym nieżycie żołądka.
Niedokrwistość pokrwotoczna.
August 5th, 2009Niedokrwistość pokrwotoczna jest następstwem nagłej lub przewlekłej utraty krwi z łożyska naczyniowego w wyniku krwotoku zewnętrznego bądź wewnętrznego. Dzięki mechanizmom wyrównawczym i adaptacyjnym, dla wypełnienia łożyska naczyniowego i przywrócenia niezbędnego ciśnienia tętniczego oraz wymaganej perfuzji tkankowej organizmu z jednej strony – po nagłej utracie większej ilości krwi – “przemieszcza” się do łożyska naczyniowego płyn pozakomórkowy, a z drugiej strony intensyfikuje się wytwarzanie krwinek czerwonych. Intensywne krwotoki wymagają pilnej interwencji chirurgicznej. W razie zatamowania krwotoku organizm w stosunkowo krótkim czasie, zależnym od stopnia utraty krwi, wyrażonym wskaźnikiem hematokrytowym, wyrównuje niedobory krwinek czerwonych. Zdolność odtworzenia utraconej krwi zależy od zdolności regeneracyjnej szpiku kostnego i podaży niezbędnych substancji krwiotwórczych do organizmu. Niedokrwistość pokrwotoczna w obrazie klinicznym przypomina niedokrwistość z niedoboru żelaza, gdyż wraz z utraconą na zewnątrz krwią organizm utracił pewną jego ilość.
Niedokrwistości.
August 4th, 2009Niedokrwistością nazywa się zmniejszenie ilości hemoglobiny i liczby krwinek czerwonych w jednostce objętości krwi, na przykład w 1 mm3, przy jednoczesnym zazwyczaj zmniejszeniu objętości krążącej masy krwinek czerwonych oraz w konsekwencji tego – także obniżeniu wskaźnika hematokrytowego. Najprostszy, ogólny podział niedokrwistości oparty jest na zasadniczych przyczynach je wywołujących. Podział ten wyróżnia niedokrwistości spowodowane nadmierną utratą krwi, niedokrwistości na skutek nieprawidłowego wytwarzania erytrocytów albo hemoglobiny, niedokrwistości spowodowane skróconym czasem przeżycia erytrocytów albo ich nadmiernym rozpadem, czyli tak zwane niedokrwistości hemolityczne. Wyróżnia się również niedokrwistości na skutek wrodzonego lub nabytego (substancje toksyczne, niektóre leki, promieniowanie jonizujące) zaniku komórek macierzystych erytrocytów w szpiku, tak zwane niedokrwistości aplastyczne i aregeneracyjne.
Zaburzenia czynności układu krwiotwórczego.
August 3rd, 2009Zaburzenia czynności układu krwiotwórczego jako całości bądź części, jego poszczególnych składowych, to jest erytrocytów, granulocytów, limfocytów, etc, odbijają się upośledzeniem wszystkich lub też częściej tylko którejś ze wspomnianych czynności. Ogólnie rzecz ujmując, zaburzenia czynności układu krwiotwórczego mogą polegać na upośledzeniu sprawności tworzenia krwinek i tym samym na niedoborze wszystkich lub tylko niektórych elementów komórkowych krwi, a także zwiększonej aktywności w zakresie ich tworzenia, czyli nadprodukcji tychże elementów komórkowych. Należy tutaj wspomnieć, że zmiany czynności układu czerwonokrwinkowego mogą polegać na niedoborze krwinek czerwonych, czyli niedokrwistości, ale i również nadmiarze krwinek czerwonych, a tym samym nadkrwistości. Właściwe rozpoznanie choroby, zwłaszcza stopnia jej nasilenia, prawdopodobne przyczyny i zmiany chorobowe, a w prostej dedukcji i poprawne leczenie może ustalić tylko lekarz na podstawie badań laboratoryjnych.
Rola krwi.
August 2nd, 2009Będąc w stałym ruchu, dzięki pracy serca i całego układu krwionośnego, krew opływa wszystkie tkanki i narządy organizmu spełniając między innymi rolę dostarczenia tlenu do wszystkich tkanek i narządów za pośrednictwem hemoglobiny znajdującej się w krwinkach czerwonych. Następną funkcją jest odbieranie dwutlenku węgla przez czasowe wiązanie go z hemoglobiną w miejscu powstawiania i jego dostarczyciela do miejsca wymiany gazowej w płucach. Krew spełnia rolę środowiska obrony komórkowej przez przenoszenie granulocytów i innych komórek obronnych do miejsc wniknięcia różnorakich czynników szkodliwych, najczęściej natury zakaźnej, na przykład bakteryjnej czy wirusowej, pośrednio lub bezpośrednio zagrażających zdrowiu, czyli w miejscu zranienia, skaleczenia bądź otarcia naskórka. Środowiska tzw. obrony humoralnej i przebiegu różnorakich reakcji serologiczno-immunologicznych typu antygen-przeciwciało. Kolejną jest rola nośnika wszelkich enzymów i hormonów w organiźmie oraz transportera różnorodnych substancji chemicznych, a często nawet chemicznych, jako pozostałości przemian biochemicznych z miejsc ich powstania do miejsc neutralizacji.
Układ krwiotwórczy.
August 1st, 2009Układ krwiotwórczy stanowi blisko 1/10 ogólnej masy ciała, wliczając w to krew i limfę, czyli chłonkę krążącą oraz szpik kostny. W przeciwieństwie do innych układów nie ma on ściśle wyznaczonych granic ani kształtu budowy. Jak sama nawa wskazuje, jest to rozproszony praktycznie w całym organiźmie zespół skupisk komórek i tkanek, których fizjologicznym wytworem są komórki krwi. Krew może być uważana za jedną z tkanek, ale tkanek o szczególnym wyglądzie i właściwościach fizycznych. W przeciwieństwie do innych tkanek organizmu ma ona właściwości substancji płynnej. Zawdzięcza to temu, że substancja międzykomórkowa, spajająca w innych tkankach komórki w struktury stałe, w przypadku krwi nie spełnia tego zadania, gdyż ma charakter płynny. Tym samym umożliwia przemieszczanie się jej elementów komórkowych jako zawiesiny w cieczy. Krew stanowi też dodatkowo środowisko nośne dla wielu substancji odżywczych, budulcowych, enzymów, hormonów, ciał odpornościowych, zbędnych odpadów przemiany materii, etc.